วันนี้เป็นวันที่พี่เขาพาไปเที่ยวบ้านและแนะนำคุณแม่ของพี่เขาให้รู้จัก
คุณแม่ที่แสนดี พูดคุยกับฉันอย่างอ่อนโยน
ดีกับฉัน จนพี่เขาทักว่า "นี่ตกลงฉันเป็นลูกแม่หรือเขาเป็นลูกแม่กันแน่"
นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ที่ใครหลายคนมักพูดให้ฉันฟังถึงเรื่องปัญหา ลูกสะใภ้กับแม่สามีว่า
หากเข้ากันไม่ได้ ลำบาก รกหูไปตลอดชิวิต การที่เราคบใครสักคน
จงอย่าคิดว่า โลกนี้มีแค่เราเพียงสองคนพ่อแม่จะเป็นอย่างไรฉันไม่สน รักกันเสียอย่าง คนอื่นอยู่นอกสายตาไปหมด อันนี้ต้องขอเตือนว่าคิดผิด จงระลึกไว้ว่า เขาแม่ลูกพี่น้องกัน รู้จักกันมาแต่อ้อนแต่ออก แล้วเราล่ะ รู้จักเขาดีแค่ไหน พอที่เขาจะเห็นแกเรามากกว่าแม่เขาพี่น้องเขาเชียวหรือ อันนั้นน่ะอาจมีแค่ชั่วครู่ ยามที่รักกันปานจะกลืนกิน แต่ชีวิตจริงนะไม่ใช่นิยาย คำว่า "แม่" ยังมีความหมายเสมอ
หากเราเข้ากับทางบ้านเขาได้ จะมีชัยไปกว่าครึ่ง แต่อย่าใช้วิธีสอพลอ ประจบประแจง นั้นมันไม่ดี จงมอบความจริงใจ อย่างที่ตัวเราเป็น การเป็นคนรักที่ดี หรือสะใภ้ที่ดี ไม่ใช่ว่าต้องมีของกำนัลราคาแพงไปให้เสมอ อย่างนั้น หากคุณแม่เขาชอบอาจจะกลายเป็นชอบของไม่ใช่ตัวเรา ลูกสะใภ้นะ ไม่ใช่เทวดา หากเราทำอะไรไม่เป็น เช่นทำอาหารไม่ได้เรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องบอกว่าเราทำอร่อย หากนั่นไม่ใช่ตัวเรา เขาและครอบครัวต้องยอมรับและรู้จักในตัวของเราที่เราเป็นจริงๆ อย่าทำอะไรให้ดูดี หากมันไม่จริง
